بابای عزیزم همیشه به یادت هستم … روحت شاد و یادت گرامی

پدر عزیزم روحت شاد و یادت گرامی .

همین

شاید کسی دارد

خفـــــه می شـــود

پـشت ِ یـک بـغـض . . .

]]> http://miniminimalll.wordpress.com/2011/05/30/724/feed/ 0 ندا http://miniminimalll.wordpress.com/2011/01/26/%d8%a8%d8%af%d9%88%d9%86-%d8%b9%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%86/ http://miniminimalll.wordpress.com/2011/01/26/%d8%a8%d8%af%d9%88%d9%86-%d8%b9%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%86/#comments Wed, 26 Jan 2011 20:00:35 +0000 ندا http://miniminimalll.wordpress.com/?p=721 ]]> خیلی دلم گرفته

خواننده : درویش خان

پ . ن : از کوچیکی عاشق این آهنگ و شعرم .

لاجرم جاریست پیکاری سترگ                        روز و شب ما بین این انسان و گرگ

زور بازو چاره ی این گرگ نیست                          صاحب اندیشه داند چاره چیست

ای بسا, انسان رنجور پریش                               سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

وی بسا, زور آفرین مرد دلیر                                هست در چنگال گرگ خود اسیر

هر که گرگش را در اندازد به خاک                           رفته رفته می شود انسان پاک

وآنکه از گرگش خورد هر دم شکست                   گرچه انسان مینماید,گرگ هست

وآنکه با گرگش مدارا میکند                                      خلق و خوی گرگ پیدا میکند

در جوانی جان گرگت را بگیر                                   وای گر این گرگ گردد با تو پیر

روز پیری, گر که باشی همچو شیر                               ناتوانی در مصاف گرگ پیر

مردمان گر یکدیگر را می درند                                   گرگ هاشان رهنما و رهبرند

این که انسان هست این سان دردمند                          گرگها فرمانروایی می کنند

وآن ستمکاران که باهم محرمند                               گرگ هاشان آشنایان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غریب                            با که باید گفت این حال عجیب

از فریدون مشیری

پ . ن : یادش بخیر یکی از استادای دانشگاهمون آقای دکتر علیرضا دقیقی جلسه ی آخر این شعرو به عنوان یادگاری بهمون تقدیم کرد . ایشالا هر جا که هست سالم و موفق باشه .

تازه  لذت زندگی هم به همین چیزاس دیگه !!!

پ . ن : ای تف …

پ . ن : کیان جان ممنون به خاطر این جمله ی قشنگ و پر از معنا  …

تابلکه بتوانم کتابی ازوفاداری بنویسم

اما افسوس که نه دل مرا یاری میکند نه جان..

شاید هم خیانت توست که ازجنس کاغذ نیست.

باید عاقل باشم

میخواهم عاقل باشم…

احساساتم را پاره کنم

با خرد راه بروم

اما با عشق بخندم …

خدایا برای آدم شدنم تاوان سختیو دارم پس میدم .

کمکم کن و تنهام نزار .

 او بود که مرا ساخت آنچنان که خودش خواست نه از من پرسید و نه از آن من دیگرم.من یک گل بی صاحب بودم مرا از روح خود در آن دمید و بر روی خاک و در زیر آفتاب تنها رهایم کرد.مرا به خودم واگذاشت.عاق آسمان! 

کسی هم مرا دوست نداشت به فکرم نبود.وقتی داشتند مرا می آفریدند.می سرشتند.کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد. 

 وقتی داشتم روح می پذیرفتم شکل می گرفتم.قد می کشیدم.چشم هام رنگ می خورد.چهره ام طرح می شد.بینی ام نجابت می گرفت.فرشته ای ظریف و شوخ و مهربان و چابک پنجه ای.با نوک انگشتان کوچک سحر آفرینش.آن را صاف و صوف نمی کرد. 

بر انگاره ی کاشکی که تکدرختی خشک بر پرده ی خیالش تصویر کرده است.آن را تیز و عصیان گر و مهاجم نمی پرداخت وقتی می خواستند قامتم را بر کشند خویشاوند شاعر خیال پرور و بلند پروازی نداشتم تا خیال و آرزوی خویش را نثار بالای من کند. 

 وقتی می خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند آشنایی دلسوز و دل شناس نداشتم تا برود و بگردد و از خزانه ی دل های خوب بهترین را برگزیند وقتی روح را خواستند در کالبدم بدمند هیچ کس پریشان و ملتهب دست به کار نشد تا از نزهتگه ارواح فرشتگان قدیسان شاعران عارفان و الهه های زیبایی های روح و خدایان هنر و احساس و ایمان نازترین و نازنین ترین را انتخاب کند. 

 وقتی…وقتی…وقتی…وقتی… وقتی… 

او نمی گذارد که فراموش کنم .که فراموش شوم.که با شب خو کنم.که از آفتاب نگویم.که دیروزم را از یاد ببرم.که فردا را به یاد نیارم.که از انتظار چشم بپوشم.که تسلیم شوم.نومید شوم.به خوشبختی روکنم.به تسلیم خو کنم.که…!

او در انبوه قیل و قال های روزمرگی.هیاهوهای بیهودگی.کشاکش های پوچی.پلیدی های زندگی.پستی های زمین.بی رحمی های زمان.خشونت خاک و حقارت وجود…شب و روز.در دستم .بر روی سینه ام.پر شور و ملتهب و بی امان. این کلمات خدایی را در خونم.در قلبم.در روحم.یادم.خیالم.خاطره ام. وجدانم و خلقتم می ریزد که:

 خداگونگی.بهشت.آدم.تنهایی.حوا.شیطان.عشق.عصیان.بینایی.

هبوط.کویر.غربت.رنج.رسالت.انتظار.انس.اسارت …

امسال دو تا کیک خریدم :دی

پ.ن : آره والا .